مقدمه
مقدمه:
تمامی صاحب نظران تعلیم و تربیت و روانشناسان تربیتی متفق القولند که آموزش و یادگیری به شکل مؤثر به داشتن هدف، مناسب بودن محیط فیزیکی و اجتماعی کلاس، باانگیزه بودن معلّم و دانش آموزان به آموزش و یادگیری، آماده بودن دانش آموزان از لحاظ شناختی ، عاطفی و حرکتی، مدیریت صحیح کلاس و تسلط معلّم بر موضوعات درسی و
داشتن شور و اشتیاق به کار خود و پیشرفت دانش آموزان وابسته است. معلم می تواند با رعایت موارد بالا و تلاش درجهت ایجاد یک محیط مناسب برای یادگیری از شکل گیری رفتارها و عوامل مزاحم بر یادگیری جلوگیری کند.
برهمین اساس ازسالها قبل توجه مربیان روان شناسان وپزشکان به گروه خاصی ازکودکان وآموزش آنان معطوف گشت.که ازنظر جسمی ومغزی دارای هیچ گونه عارضه مشخصی نیستندولی دچار نارساییهای ویژه یادگیری وگاهی اوقات نابهنجاری های رفتاری می باشند نیز درمان آنان با روش های متداول امکان پذیر نیست .
درسالهای اخیرپژوهش ومطالعه درباره کودکان آغازشده است که حالات وکردارآنها برای بسیاری حیران کننده است زیرااغلب آنهاعلیرغم داشتن هوش طبییعی بدون بهره گیری ازآموزشهای ویژه قادربه ادامه تحصیل نیستند.پس لازم است این گونه کودکان را جدی بگیریم وبرای آنها چاره ای بیندیشیم.(عزت الله نادری1389)
معلمان به عنوان تأثیرگزاران اصلی بر محیط کلاس درس باید شرایط یادگیری و کیفیت روش آموزشی خود را بهبود
ببخشند تا از این طریق دانش آموز به تجارب مثبت بیشتر دست یابند و نسبت به توانایی خود در درس ها اعتماد به نفس بیشتری پیدا کنند .( احمد شاهورانی 1386 )
مسیر معلم برای تغییر باید با تصدیق تجارب پیشین او شروع شود او از طریق بازتاب تجارب قبلی و در پرتو ایده های جدید درباره ی راهبردهای مؤثر تدریس ، بر آن تجارب تکیه خواهد کرد.(ریچارد1990)
هنر معلمی پاسخ گویی به سئوالات دانش آموزان نیست بلکه یاد دهی شیوه ی استدلال صحیح و نوآفرینی است ( جورج پولیا 1373)
فعال بودن دانش آموزان در زمان یادگیری تنها به فعالیت جسمی آن ها خلاصه نمی شود در واقع معنای واقعی این فعالیت پویایی ذهن است که باید درگیر موضوع جدید و قدیم ، شده باشد و به صورت پویا جریان و مراحل یاددهی– یادگیری را تعقیب کرده وخود در کنار معلم یکی از پیش برندگان این جریان باشد( سپیده چمن آرا )
